Een week of 4 geleden was het al gelukt. De basketballertjes van DAS onder 10 haalden het kampioenschap binnen. Eigenlijk een week te vroeg. Nummer 2 Zoebas verloor onverwacht van ABC. Tja, waren we ineens kampioen. De ouders waren zelfs een beetje in verwarring. Wel al vertellen of niet al vertellen en de volgende wedstrijd gewoon een kampioenspot maken… De bijdehandjes hadden echter zelf al via internet uitgevonden hoe de vork in de steel zat.
Dan maar op de ongeslagen status mikken. Gisteren was het zover. De laatste wedstrijd zou over 3 minuten beginnen. “Jongens, nog 1 keer je best doen. Verdedigen, vrijlopen, pasen als iemand vrij staat, rebounden bij elk schot.” ”Ja coach, dat weten we al.” “OK, nog 1 keer knallen dan.” “Maar we hoeven toch niet te winnen? We zijn toch al kampioen?” Hè, die had ik niet aan zien komen. Verliezen leek ineens ook wel eens leuk…. “Helemaal niet! We gaan er gewoon voor. Ik wil kampioenen zien basketballen.” Als coach heb je dan natuurlijk een motiverende rol. Ze begrepen direct wat ik bedoelde. De eerste 5 minuten liepen ze dan ook als een kip zonder kop rond.
Dan maar een timeout. “Mannen/meiden, hier wordt ik niet vrolijk van. Ik zie hier geen kampioenen lopen. Ik ben een beetje teleurgesteld.” Tranen waren nog net niet nodig. Schelden ook niet (alhoewel ik echt coaches gezien heb die denken dat dat bij kinderen onder 10 jaar de methode is). De boodschap kwam binnen. 0-2 achter werd omgezet in 12-2 voor.
Dat was maar goed ook want er moest een klein feestje gevierd worden na afloop. De kids hadden zich voorgenomen om als kampioen een beker te ontvangen. Op de vrijdagtraining hadden enkelen zichzelf naar de volle overtuiging toegekletst dat dat na de laatste wedstrijd zou gebeuren. Vanes had dat opgepikt, en vrijdagavond even besproken. Coach, verzin een list.
Gelukkig stond op de zaak nog ergens een beker zwaar onder het stof. Eerlijk gezegd weet ik echt niet meer waar we die gewonnen hadden. (Dat vraag ik maandag wel even na.) Op zaterdagochtend dus langs het werk gereden. De beker was gelukkig snel gevonden. Met een schroevendraaier, handig als ik ben, had ik het plaatje er snel vanaf. Toen nog even een sticker gemaakt: “DAS U10, Kampioen 2009”, met alle namen. Het resultaat was indrukwekkend. Misschien ook omdat het ding bijna een halve meter hoog bleek te zijn.
De wedstrijd werd gewonnen. Het flierefluit karakter bleef wel aanwezig. Gescoord werd er weinig. Gelukkig was het belang van een goede verdediging nog wel blijven hangen. Onze pitbulls deden steeds nog net op tijd hun werk. Naar afloop reikte wedstrijdsecretaris Bert de beker uit. Ik had hem dit gevraagd, en het leek hem een leuk plan. Uit naam van het gehele bestuur werden onze talenten in de dop toegesproken. De voortekenen waren immers goed. Misschien zou op termijn de dames 1 en heren 1 wel drijven op deze kanjers. Ik had ze nog nooit zo rustig op de bank zien luisteren. Niemand sprak er doorheen, of keek de andere kant op. Hoe doet hij dat eigenlijk…
Toen kwam de beker. “Wie is de aanvoerder?” vroeg Bert. Djen sprong op, tijdens de sprong zich herinnerend dat het team helemaal geen aanvoerder had. Voorzichtig om zich heen kijken stak hij z’n vinger langzaam op. “Is Djen de aanvoerder?” vroeg Bert weer. Niemand sprak het tegen. OK, dan ben ik unaniem gekozen, zag je Djen denken. Met een “De grootste beker voor het jongste team”, reikte Bert de beker aan Djen. Met ogen die meer straalden dan de sterren en een grijns die z’n oren voorbij ging nam Djen de beker aan. Om ‘m niet meer los te laten. Luid juigend ging het ding omhoog. Bert stuurde de meute weg voor een ereronde.
De rest van het team moest nu toch ook delen in de bekervreugde. Met moeite gaf Djen de beker, heel even, aan elk ander teamlid. Één voor één toverden ze de ogen en de grijns tevoorschijn, het blikken ding de magische glans gevend die zo kenmerkend is voor bekers. Nog geen 10 jaar en nu al kampioen. Die steken ze alvast in de zak. 10 individuen, van veel te brutaal tot veel te verlegen. De eerste seizoenshelft veel verliezend, de tweede alles winnend. Met z’n alle hebben ze het gehaald. DAS U10 is een team geworden. Met een magische beker als resultaat.